Logo Printen Logo RSS logo facebook

Seksuele agressie in Keulen: Amnesty international en de campagne "My body, My Rights"

Seksuele agressie in Keulen: Amnesty international en de campagne "My body, My Rights"

In het nazog van de gebeurtenissen in Keulen, waar honderden vrouwen op Silvesternacht aangerand en bestolen werden door een georganiseerde mannenmassa en enkelen zelfs verkracht, zet Amnesty International met de campagne "My body, My Rights" de seksuele en reproductieve rechten van iedereen in de kijker. Volgens getuigenissen hadden de daders immers geen normbesef en kunnen de gebeurtenissen zonder twijfel geklasseerd worden onder de categorie seksueel geweld.

Uiteraard reageerde ook de vrouwenbeweging op de gebeurtenissen in Keulen en ondertekenden naast Eva Berghmans van Amnesty International Riet Ory (Femma), Magda Demeyer (Vrouwenraad), Vera Claes (Zij-kant), Sofie Degraeve (Vrouwen Overleg Komitee) en Sarah Scheepers (Ella Vzw) het opniniestuk, dat van de hand van Charlotte Vandycke van Vluchtelingenwerk Vlaanderen, verscheen in De Morgen van 13 januari 2016.

Alle ondertekenaars zijn verontwaardigd over het seksueel geweld en grensoverschrijdende gedrag tegen vrouwen op oudejaarsnacht in Keulen, maar vragen dat de feiten in alle eerlijkheid en openheid zouden worden onderzocht en veroordeeld. En terecht: wie de wet overtrad, moet worden gestraft, ongeacht wie de daders zijn.

Maar de ondertekenaars waarschuwen er voor dat dit geweld zou herleid worden tot één cultuur en dat het groepen mensen zou stigmatiseren. Hevigere reacties nog aan Franstalige zijde tegen de visering van vluchtelingen en de voorgenomen maatregelen van Staatssecretaris voor Asiel en Migratie Theo Franken [1]. Seksueel geweld is niet iets wat eigen is aan vluchteligen en asielzoekers. Het is spijtig genoeg een fenomeen dat wijdverspreid is in onze maatschappij.

De Belgische cijfers liegen er niet om: de Criminaliteitsstatistieken van de federale politie uit 2014 [2] vermelden 2499 gevallen van seksueel geweld in de openbare ruimte, waaronder 180 groepsverkrachtingen en meer dan 50.000 gevallen van intrafamiliaal geweld. En dit is maar een topje van de ijsberg. Volgens een recente studie van Bureau van de Europese Unie voor de grondrechten (FRA) over geweld tegen vrouwen [3] heeft 78% van de slachtoffers in België de ernstigste daad van geweld die hen door een partner is aangedaan, niet aangegeven bij de politie of een andere instantie. Slechts 33% van de slachtoffers heeft erover gepraat met hun dokter of een verzorgingscentrum, 22% met de politie, 18% binnen een ziekenhuis, 17% met een juridische dienst of een advocaat en 10% met sociale diensten.

Deze attendering kadert in een reeks van acties die Amnesty op touw zet rond vrouwenrechten. Eerder lanceerden zij een petitie rond contraceptie voor meisjes en vrouwen in Burkina Faso en één met het oog op de aanpassing van de strenge abortuswetgeving in Ierland. Amnesty realiseerde ook een aantal informatieve dossiers, namelijk rond "seks, zwangerschap, huwelijk en geweld" en rond "verkrachting". Via nieuwsberichten geeft de organisatie zijn mening over actuele ontwikkelingen op het terrein van gendergerelateerd geweld. U vindt alle informatie via deze pagina: https://www.aivl.be/mybodymyrights.

[1] Zie bv. het artikel van 7 januari 2016 "Théo Francken et les droits des femmes, une épiphanie inattendue" van le FPS.

[2] Meer informatie via: http://www.politie.be/fed/nl/statis....

[3] Meer informatie via: http://fra.europa.eu/en/publication....